Mordor (w sindarinie Czarny Kraj) kraina ta, leżąca na wschód od Gondoru, była siedzibą Mrocznego Władcy Saurona. Zamieszkiwali go także jego słudzy – orkowie, trolle i Nazgule. Mordor otoczony był od zachodu, północy i południa przez dwa ogromne łańcuchy górskie: (Ephel Dúath i Ered Lithui). W kraju tym znajdowała się forteca Saurona Barad-dur oraz Góra Przeznaczenia – ogromny wulkan, jedyne miejsce gdzie można było zniszczyć Pierścień. Mordor dzielił się na kilka części. Dolina Udun była położona na północy Mordoru, między górami Ephel Dúath, a Ered Lithui. Było to północne wejście do Mordoru. Od południa była niemal zamknięta przez góry Caras Angren (Żelazne Szczęki). Od północy broniła jej Czarna Brama. Kolejną częścią był płaskowyż Gorgoroth – ogromny obszar popękanej, wypalonej ziemi, na południowy wschód od Udunu. Na nim wznosiły się Barad-dur i Orodruina. Największą ze wszystkich części była równina Lithlad (Popielna Równina), zwana później Nurn. Na południu równiny znajdowało się ogromne i długie zasolone morze Nurnen. Mimo półpustynnego klimatu możliwa było tam uprawać ziemię, aby dostarczać żywności armiom na północy. Mordor był nieosłonięty górami od wschodu, ale tam znajdowały się ziemie należące do jego sojuszników (Rhunu i Khandu).

Isengard była to skalna twierdza zbudowana w Drugiej Erze wokół wieży Orthank przez Númenorejczyków. Położona była u podnóży Gór Mglistych, nieopodal góry Metheadras, w dolinie nazwanej później Nan Curunír (Dolina Sarumana). Sama forteca składała się z kamiennego kręgu o średnicy ok. 1 mili, wewnątrz którego znajdowała się czarna wieża Orthank. Ze środka rozchodziły się promieniście drogi aż do murów obronnych. Początkowo Isengard był przyjaznym miejscem porośniętym zieloną trawą i drzewami, dzięki nawadniającej te tereny rzece Isenie. W roku 2759 osiedlił się w niej czarodziej Saruman za zgodą króla Gondoru, który miał nadzieję, że czarodzieje pomogą Gondorowi w walce. W 2963 roku Saruman rozpoczął fortyfikację Isengardu szykując się do napaści na Rohan. W czasie Wojny o Pierścień, entowie zniszczyli i zalali dolinę wodą z zatamowanej rzeki, by drzewa zamieszkały tam na nowo. Od czasu pokonania Sarumana władzę w Isengardzie przejął Drzewiec. Po zakończeniu Wojny, Orthank został starannie przeszukany. W trakcie przeszukiwania jednej z komnat Sarumana natrafiono na 2 niezwykłe przedmioty: koronę z klejnotem, którą nosił Isildur, i którą miał na głowie w czasie śmierci, oraz ozdobne pudełko do przechowywania pierścienia. Oba znaleziska oznaczałyby, że Saruman odnalazł ciało lub szczątki Isildura, lecz nie wiadomo, co się z nimi stało.

Angmar został założony około 1300 roku Trzeciej Ery, na północnym krańcu Gór Mglistych, przez Wodza Nazguli, którego odtąd nazywano Czarnoksiężnikiem z Angmaru. Większość jego poddanych stanowili ludzie z gór i orkowie. Państwo to sięgało swoim obszarem w okolice Ettenmoors. Jego głównym ośrodkiem i stolicą było Carn Dum. Wkrótce po założeniu państwa, władca Angmaru rozpoczął pierwsze ataki na Dúnedainów. Uważa się, że późniejsze wojny z państwami Dúnedainów prowadzone były przez Angmar z rozkazu Saurona. Ostatecznie w 1974 roku, Czarnoksiężnik zgromadził ogromne siły i przypuścił atak na Arthedain, zdobywając jego stolicę Fornost i całkowicie niszcząc ostatnie królestwo Dúnedainów. Jednak rok później książę Eärnur z Gondoru przybył na pomoc Arthedainowi. Wojska Eärnura zmiażdżyły armię Angmaru i państwo to przestało istnieć, lecz Czarnoksiężnika nie udało się zabić – uciekł do Mordoru i nigdy już nie powrócił do swego królestwa. Ziemie Angmaru pozostały opuszczone przez resztę Trzeciej Ery. Nazwa Angmar pochodzi z języka sindarin i znaczy w tej mowie Żelazny dom, Żelazna siedziba.